Ceas-baile

Lémbrome dunha voda a que fun fai uns anos. Na miña mesa estaba un home, que cuns cantos viños, dixo:
-E ben fea a noiva!!
E unha persoa, que oiu, replicoulle:
-Un pouco de respecto é miña filla!!
-Vostede perdoe non sabía que era seu pai.
-Non son seu pai, SON SÚA NAI!!
Fai anos tocaban a tres ou catro vodas ao ano, agora unha cada tres ou catro anos.
Nas vodas pásase moi ben;  comes sete comeres, bebes sete beberes e despois a bailar. A min gústame bailar, pero non me gustan as verbenas. As orquestras son espectáculos , pero para ver sentado. Entre canción e canción pasa moito tempo. Cancións bailables cóntanse cos dedos dunha man. Se queres sentar e tomar unha copa nun bar ou nunha cafetaría é imposible, pois están ateigados. Menos mal que inventaron  as ceas-baile; comes ben e por 25 ou 30 euros tes música bailable cen por cen, se te cansas, sentas, se queres tomar unha copa, tómala. Pásase moi ben.
Eu este inverno fun a un montón delas. Así o inverno lévase moi ben e parece mais curto. Agora ven o tempo das verbenas e toca descansar ata o vindeiro outono. Espero que teñamos un tempo como o deste inverno pasado. Aforramos en gasoil, aforramos en leña, en gas... e lástima que tamén aforramos en augardente.

Eroski-Revolta

A finais dos 70 e comenzos dos 80 foi a explosión da salas de festas. En Carballo inauguráronse As Airas e A Revolta, matando o antigo salón Macías.
Na de Macías escomencei a dar os primeiros pasos de baile.Íamos catro ou cinco amigos e como non sabíamos bailar, facíamos apostas: se un de nós acadaba un baile dunha moza, os outros, entre todos pagábanlle unha cervexa. Era unha maneira de atreverse co baile!!
Cando xa tiñamos un pouco de práctica, a aposta era 1000 ptas., entre todos, a quen saíse cunha moza elexida entre todos. Mil ptas. naqueles tempos eran o presuposto dunha semana. Mil ptas. eran 6 euros. Eleximos unha moza que estaba sóa, e era moi guapa. Intentámolo varios, pero nada.
Cando foi a quenda de Mariano de Pura quedamos esparabanados, cando saíu con ela. Estabamos na Sala de festas A Revolta. Mariano era pequeno, só foi mais grande ca min cando eu nacín, levábame 2 anos. Mariano era moi simpático. Gañou a aposta e non tardou en casar con ela.
Non fai moito tempo que sei como foi a historia: Foi xunto a ela e díxolle:
-Queres sair comigo?
-Sei que toleaches?
-Que traballo che costa muller, saímos para fora, tomamos algo na cafetaría e eu gaño a aposta. Despois volves a entrar. 
Pero non volviu a entrar. Dende esa estiveron sempre xuntos. Así é o amor.
O outro día fun ver a obra de teatro Eroski-Paraiso, interpretada polo grupo Chevere. O argumento era: Unha filla dunha parexa xurdida na discoteca Paraiso de Muros, quixo facer unha película de aquela aventura, que foi o día da súa concepción. Calquera dos nosos fillos podía facer unha película das nosas aventuras amorosas nas nosas salas de festas.
Hoxe en día a discoteca Paraiso é o Eroski de Muros. Oxalá a nosa Revolta fose a Eroski-Revolta, así non estaría en ruinas.

A princesa amarela

  • Había unha vez un Conde Azul. Un Conde con dedicación exclusiva para dicir e inventar cousas. O Conde Azul sentía moita admiración por unha princesa, unha princesa que ben podía ser Rosa, pero era Amarela, pois facía rima co nome dela.
    O Conde tivera un tempo o número do móvil da Princesa Amarela, mandáballe mensaxes por Nadal, Aninovo, aniversario, onomástica...Pero un día díxose " ¿Que estou a facer?¡Estou a pintar o indio! Ela ten un principe. E desfíxose do número do móvil. Tiñao anotado nunha ostia dos curas e comulgou. Comulgou sen confesar. Sen confesar a admiración que sentía pola princesa María Manuela, así se chamaba ela.
    Case que dende aquela estase a laiar e dise "¿por que non poido mandarlle mensaxes? ¿ que ten de malo ser amigo dunha princesa?". E púxose a chamar a todolos números a partires do seis e sempre hacha a mesma resposta:" Está vostede enganado".
    Pero xa dixen que o Conde Azul tamen inventaba cousas. E inventou un teléfono, que en vez de funcionar con números funciona con letras. Marcou PRINCESA AMARELA MARÍA MANUELA e mandoulle a seguinte mensaxe:" Dille ao principe, que é o segundo home mais afortunado do mundo por terte, e non se che ocurra dicirlle, que eu son o home mais afortunado do mundo por coñecerte".
    ¿Chegaríalle a mensaxe a Princesa Amarela?.¿Funcionaría o invento do Conde Azul?¿Será o Conde un dos pais das redes sociais?. Só o sabe ela, só o sabe María Manuela.


Discurso en Granada

Vai uns meses, meu afillado o policía díxome que ía a casar con unha compañeira granadina e en Granada. Pidiume un favor; que lle fixera e lle lira un discurso na súa boda. Loxicamente díxenlle; seica toleaches!! non sabes que non me levo ben co castelán?. Pero accedín e por certo non tiven que dicir que son galego. O resultado mais ou menos foi este:

-Señoras y señores! Soy el popular presentador de Radiointerparroquial de Carballo. Hoy estoy aquí para presentarles un cantante. Un cantante que está muy de moda, pues acapara los últimos puestos del hitparade nacional. Primero en el último festival de San Remo, quiero decir último en el primer festival de San Román, celebrado en dicha city el 34 del mes que viene. Hoy está aquí para cantarnos unha canción, una canción que da título a su último eleepe Galicia y Andalucía. Con ustedes el famoso, el superfamoso, el conocido, el desconocido Yomismo.
 -Aunque estoy lejos de ti Andalucía, te llevo muy dentro de mi corazón, lo mismo que llevo a mi Galicia y a esa morena, dueña de mis sueños y de mi amor..
Estas palabras usó Fabián para decirme que estaba enamorado de Montse, hace ya unos cuantos años.
Os preguntareis,¿ quien soy yo? pues mi Señora y yo somos padrinos de Fabián. Para ostentar este título, tuvimos que acatar la condición de sus padres: primer regalo un Scalextric. Aun no caminaba Fabián y ya lo tenía. No tardé en darme cuenta para quien era el dichoso Scalextric. Después pasamos a los Playmobil; barco pirata, isla del tesoro, circo...así hasta los catorce años. Tenía unha barba incipiente y le regalamos una máquina de afeitar eléctrica y se enfadó. El quería su Playmobil. Al año siguiente, se lo compramos y nos dijo: "Padrinos! a partir de ahora dinero, siempre y cuando podais.
Cómo era Fabián: vago como la chaqueta de un guardia (espero que al cambiar de chaqueta cambiara su aptitud). El quería jugar al fútbol de portero y a ser posible sentado para no correr. Pero era y es la persona más entrañable y cariñosa que os podais encontrar.
Empezó a ser mayor. A tropezar en toda cuanta piedra había. El buscaba a su Montse, y la fue a encontrar en la loca academia de policía. Hoy están aquí para celebrar su matrimonio. Hoy será el segundo día más feliz de su vida, pues el primero fue el día que nació su hijo Fabianciño.
Espero que seais muy felices y comais muchas perdices, pero a partir de mañana, hoy disfrutaremos de otras viandas.

Todo moi ben. Ao final da velada,canteille unha canción aos noivos. Usei a música de Que viva España de Manolo Escobar e cambieille a letra:
El champán y el vino me emborrachan, por que en sus gotas hay vida y hay calor. La boda siempre ha sido y será beber,comer y nada más. Por eso se oye este refrán:  Que vivan los novios y siempre lo recordarán, que vivan los novios. La gente canta con ardor : Que se besen los novios Montse tiene otro sabor no la dejes por favor...olé.

Multas non

Sabedes cal é o concello mais pobre de Galicia? Uns din que é Nigrán, por que non teñen nin gran, pero eu digo que é a Rúa, pois viven todos na Rúa.
Polas rúas, cruces, rotondas de Carballo circulo eu, para ir ao traballo, ao mercado,ao supermercado...tamén circulo por diante da igrexa. Neses movementos circulatorios, vexo todalas atrocidades habidas e por haber: coches aparcados na rotonda de Francisco(ultramarinos no barrio da Milagrosa de Carballo), coches en dobre fila, aparcados na beirarúa, aparcados en pasos de peóns...Eu se teño que ir a un sitio aparco ben, ainda que sexa a dous quilómetros. Se atopo un sinal de prohibición e non vexo a cifra, pois está cuberta por matogueira e silvas, eu póñome a 50, e cando chego ao sinal e vexo que é de 70, dou marcha atrás e vou a 70. Cando vou por unha recta quilométrica e sen curvas onde hai un sinal de 50, por que hai dúas casa deshabitadas, eu vou a 50. Os coches, que veñen detrás, pítanme, pero eu teño unha pegata no cristal de atrás na que pon "Perdonen las molestias. Agotado presupuesto multas".
Son dos poucos que lle leva unha hora ir de Carballo a Coruña, pois respeto os sinais e teño de menos de ir pola autoestrada das mil e unha curvas(os de Carballo non temos dereito a unha autovía, a un corredor...Temos que pagar!!).
O outro día, vindo de traballar, parei nun paso de peóns, pois alí había un peón. Abrín a ventaniña e díxenlle ao señor:
-Pase!
-Pasa ti!
-Non! non quero que me multen!
-E que eu non quero pasar!
-Vostede está a contemplar a circulación dende un paso de peóns? Pois agora pasa!
Pasou. Vin polo retrovisor que volvía a donde estaba. Seguín e cheguei a un sinal deses que ten unha pantalla, na que che di a velocidade a que vas. Eu a 30, respetando o sinal. Adiantáronme e pitáronme tres coches a mais de 50.
Que conste que eu estas arroutadas circulatorias legais, só as teño despois de pagar unha saborosa multa.

Datos personais

Mi foto
A Casilla,Carballo, GALICIA, Spain
A foto do meu perfil é un capricho da natureza, a mín paréceme a cara de Benito Pérez Galdós nos billetes de 1000 ptas. Dame pena que ninguén saiba de esta curiosidade. Está o carón da antiga sala de festas a Revolta en Carballo. Gústame escribir, intento facer rir, meténdome cos políticos, ca vida misma e comigo mismo. Gústame ensalzar a xente anónima, gústame facerlle homenaxes a xente que o merece. Fago relatos por encargo e intento que mos publiquen nos xornais.

Blogues nos que participo