O lápis do ebanista

E u son fillo de carpinteiro como Xesús. Son o lápis do carpinteiro. Fun a escola e cando rematei a adolescencia e o bacharelato estudei na universidade a carreira de informática. Como Xesús, adiqueime a palabra. Escribo historias, conto contos , invento contos e escribo poesías. Cando acabei a carreira atopei traballo nun ordenador. E como non! fixen o meu perfil e metinme nas redes sociais co nome de o Lápis do Carpinteiro. No facebook meto as ocorrenzas. E como Xesús busquei a miña María Magdalena. Atopeina no facebook. Había moitas, pero eu elexín a que tiña a foto universal do facebook. Empezamos a interactuar. Gustábanlle as miñas historias e recibía moitos me gustas de María Magdalena. Terminámosnos namorando. Declareille o meu amor e ela correspondíume. Pasou o tempo e non atábamos nin desatábamos nin un nin a outra. Loxicamente eu non lle podía pedir unha cita, pero é que ela tampocuo movía peza. Eu estaba preocupado, así que un día confeseille a verdade: " que eu era un lápis de carpinteiro que realmente non era só o meu alcume". Contestoume con estas verbas: " non te preocupes a min pásame mais ou menos o mesmo, eu son unha rumba, un robot de limpeza da última xeración.Fun capaz de conectarme ao ordenador do meu patrón a través dun USB e creei o meu perfil e namoreime de ti".
 Pensaredes que todo esto é mentira e... efectivamente, pero a realidade é que o futuro está aquí. Ah!  esquecíame, loxicamente morrerei solteiro como Xesús.

Era visto...Evaristo

Eu non son de meterme moito en política nin cos políticos. Pero cando se me ocorre unha ocurrencia fago unha viñeta ou unha frase e mandoa ao Facebook.
Unhas veces métome con Feijóo, outras con Zapatero, con Rajoy, con Sánchez... e como non co noso alcalde Evencio.
 Lémbrome dunha viñeta: Foi Feijóo visitar un instituto e di a profesora de física:
- Manuel! fálame da gravidade de Newton.
- Señorita como lle vou a falar se nen sequera sabía que estivese enfermo.
- Dase de conta Sr. Feijóo o que son os recortes?
- Non sabía que os recortes en sanidade tiveran que ver coa saude deste señor.
Cando a sinal de 20 diante da igrexa fixen esta:
Eu chamando a Radio Voz falando co alcalde:
-Sr. alcalde o outro día ía eu a 20 e adiantoume unha tartaruga. Multarana?
- Dame a matrícula.
O día despois das eleccións mandeille unha mensaxe ao Sr. alcalde:
- Sr. alcalde é imposible acadar tantos votos facendo campaña a 30 por hora. Vostede tivo que andar a 200.
Eu viñen avisando que ía a pasar o que debía pasar. Era visto... Evaristo. Onte as vinte horas un peatón atropelou un coche. O coche, un Opel Astra con matrícula 4654 BCD, está ingresado na unidade de coidados intensivos de Talleres Ledo.
Que conste que lle teño moito aprecio a Evencio e el a min tamén...mo tiña.

Evaristo do Ferreiro

Prácticamente todo Sofán e moitos do concello de Carballo coñecemos a Evaristo do Ferreiro. Sabemos que facía gaitas e era gaiteiro. Sabemos que canta nunha coral. Sabemos que era taxista. Sabemos que ten un museo de radios antigas. Pero poucos saben que, ademais de ser do ferreiro( seu tío, seu avó, seu bisavó) el tamén foi ferreiro. 
Non era un maestro templario pero era un maestro do temple, pois templaba o aceiro coma ninguén. Facía ghavillos e apuntaba as picarañas dos peóns camineros.
De todo isto lembreime unha noite de verán que nos agasallou o mes de febreiro. Unha noite de super-lúa.. Vin a Evaristo do Ferreiro, dándome as costas e contemplando o ceo. Quixenlle por medo. Toqueille o ombreiro e nin se inmutou:
-Pensei que che ía a por medo Evaristo!!
-Aos meus 85 anos non lle teño medo a nada. Xa ves!! podías ser a da gadaña e nin me enteraba.
-Pois eu téñolle medo a todo. Ata llo teño aos ratos e aos malos ratos.
Contemplas a super-lúa?
-Si. Parece mentira que estivésemos alí a 364.000 quilómetros. O que é a tecnoloxía!!
- Vos os ferreiros sodes a ostia!!
-E non volvemos dende mediados dos setenta do século pasado. Nin os americanos, nin os rusos, nin os chineses, nin os galegos. Será moi caro ir alí?
- Non ho!! Non debe haber petróleo.

O lixo

O outro día mirando pola fiestra vin como os recolledores do lixo valeiraban un contedor amarelo(plástico, brik e latas) no contedor dos orgánicos. Fun a xunto eles e cuestioneinos. Dixéronme que o contedor amarelo estaba contaminado, que tiña un pneumático.
Eu recollo de 6 a 8 bolsas diarias de lixo  para reciclar e vexo; no papel plásticos, no dos plásticos papel e mondas de froita . Igual a xente pensa que as mondas son de plástico. Nos orgánicos hai de todo. Que fago? Están todos contaminados!!!.
Nos meus tempos sí que se reciclaba. Ías a taberna e decías : Pura dame un cuartillo de viño, pero levabas unha botella de gaseosa, que de antemán pagaches, e cando a querías rescatar devolvíanche o que pagaches por ela. As vendedoras de peixe usaban períodicos. Endexamais estivemos tan culturizados. Doíache a testa e ías a taberna a mercar un Optalidón, unha Cafiaspirina ou un Okal( quen non se lembra da canción de Cañita Brava:" Okal, okal o caldo de Carmiña sabe mal") Había todo tipo de pílulas nas tabernas. A que non había era a pílula do día despois, pero había o prohibido condón do día antes.
Non fai moito fun ao Gadis a mercar entre outras cousas unhas culleriñas do café. Son miúdas e caen polos buratos do carro, así que collín unha bolsa da froita. Metinas dentro. Cheguei a caixa e menuda bronca me meteron "As bolsas da froita son para a froita" Eu díxenlle: Ou sexa que se eu merco unha uva teño dereito a contaminar , mentras que se merco 4 ducias de culleriñas son contaminante?.
 Este día collín unhas culleres mais grandes e pasáronme desapercibidas, nin as vin eu , nin as viu o caixeiro. Atopeinas cando cheguei  ao coche. Non volvín atrás, pero xa as pagarei a vindeira volta que vaia. ( se as metera nunha bolsa vías).
Pero o colmo dos colmos foi antonte. Ía eu andando polo meu percorrido diario e ao lonxe vin a Francisca con 7 ou 8 cousas nunha brazada. Saía do super. Cruzou a estrada e caéronlle as cousas e ela caíu. Vin un coche aló por Vioño. Francisca por aforrar o cinco céntimos da bolsa, por que se esquecera dela, levou as cousas nunha brazada. Xa sabedes que os pensionistas por cinco céntimos matan. Un coñecido meu, que é pensionista,  foi ao médico e díxolle:" Doutor, doutor recéteme algo, que teño a pensión moi baixa". Total que púxenme a correr para axudal e chegou o Anxo da Guarda e entre os dous axudamos a levantar a Francisca e a recoller as cousas antes de que chegara o coche. Anxo é un veciño meu que veu da Guarda. Os sete ou oito paquetes que levaba Francisca tiñan polo menos 300 gramos de plástico e todo por cinco gramos de plástico da bolsa!!!. Ver para crer!!

Ceas-baile

Lémbrome dunha voda a que fun fai uns anos. Na miña mesa estaba un home, que cuns cantos viños, dixo:
-E ben fea a noiva!!
E unha persoa, que oiu, replicoulle:
-Un pouco de respecto é miña filla!!
-Vostede perdoe non sabía que era seu pai.
-Non son seu pai, SON SÚA NAI!!
Fai anos tocaban a tres ou catro vodas ao ano, agora unha cada tres ou catro anos.
Nas vodas pásase moi ben;  comes sete comeres, bebes sete beberes e despois a bailar. A min gústame bailar, pero non me gustan as verbenas. As orquestras son espectáculos , pero para ver sentado. Entre canción e canción pasa moito tempo. Cancións bailables cóntanse cos dedos dunha man. Se queres sentar e tomar unha copa nun bar ou nunha cafetaría é imposible, pois están ateigados. Menos mal que inventaron  as ceas-baile; comes ben e por 25 ou 30 euros tes música bailable cen por cen, se te cansas, sentas, se queres tomar unha copa, tómala. Pásase moi ben.
Eu este inverno fun a un montón delas. Así o inverno lévase moi ben e parece mais curto. Agora ven o tempo das verbenas e toca descansar ata o vindeiro outono. Espero que teñamos un tempo como o deste inverno pasado. Aforramos en gasoil, aforramos en leña, en gas... e lástima que tamén aforramos en augardente.

Datos personais

Mi foto
A Casilla,Carballo, GALICIA, Spain
A foto do meu perfil é un capricho da natureza, a mín paréceme a cara de Benito Pérez Galdós nos billetes de 1000 ptas. Dame pena que ninguén saiba de esta curiosidade. Está o carón da antiga sala de festas a Revolta en Carballo. Gústame escribir, intento facer rir, meténdome cos políticos, ca vida misma e comigo mismo. Gústame ensalzar a xente anónima, gústame facerlle homenaxes a xente que o merece. Fago relatos por encargo e intento que mos publiquen nos xornais.

Blogues nos que participo